Het kleine meisje. Ik was net uit bedHet kleine meisje. Ik was net uit bed. 7.00 scherp en ik nam eerst een douche, maakte mijn ontbijt, ging wandelen met de hond, en stak daarna mijn kaarsen aan. Over ongeveer een uur zou ik inloggen op het grote universele netwerk, en mijn gidsen stonden al te popelen om aan het werk te gaan. Er verscheen steeds meer licht in mijn kamer. Ik vroeg mij af, waarom ze zoveel drukte hadden en besloot een muziekje op te zetten. Meditatiemuziek, natuurlijk. Ik stak wat wierook aan en weldra werd de sfeer iets ruimtelijker en mystiek. Ik was in mijn nopjes en de totale ontspanning volgde. Ik legde mijn edelstenen op de tafel en mijn kaartenset spreidde ik uit. Op gevoel zou ik, wanneer iemand belde de kaartenset pakken waarvan ik meende dat ik deze nodig had en zou het op gevoel leggen. Ik verbaasde mij er nog altijd over dat dit vanzelf ging. En dat het ook altijd klopte. Mijn engelen verschenen en ik wist dat het tijd zou zijn om de lijn te openen. Ik logde in en in de kamer verscheen een klein licht. Het was een klein meisje van amper een jaar of 7. Verbaasd keek ik naar het meisje en zei Welkom tegen haar. Ze begon te praten. Mijn moeder weet niet of het goed met mij gaat. ‘S avonds in bed is ze heel alleen en ligt ze elke avond te huilen. Het meisje was duidelijk niet meer op deze aarde. Het meisje was overgegaan naar de dimensie van Licht en Liefde. Ik vroeg het meisje hoe ik haar kon helpen en ze gaf mij informatie over haar moeder. Ik luisterde naar het meisje en schreef korte zinnen van haar verhaal op. Ze vertelde mij dat haar moeder deze informatie nodig had omdat ze anders niet geloofde dat zij het was. Ik onthield wat ze zei, en had wat dingen op papier, dus ik was klaar voor wat er zou komen.

Tenminste dat dacht ik. Er verscheen een man, en ik vroeg mij af, wat dit nu weer te betekenen had. Hij vertelde wie hij was en ademloos luisterde ik naar zijn verhaal. Hij bleek de vader van dit meisje te zijn. Samen waren ze omgekomen bij een auto ongeluk. Ook zijn verhaal schreef ik op. De vader nam de hand van het meisje en ze vertrokken naar de hoek van de kamer. De telefoon ging. Er was een meisje aan de lijn die wat vragen had over helderziendheid en paranormale gaven. Nog een beller. Een jongen. Hij had een dametje ontmoet en wilde graag een kaartlegging. Ik schudde de kaarten en legde zijn gevraagde legging. Alles zou prima in orde komen voor deze jongeman. Niet met de jongedame die hij nu in gedachten had, maar de kaarten meldden een andere kandidaat. De jongen was eerst boos op mij, maar toen hij dieper nadacht besefte hij dat het klopte wat ik zei. Dankbaar hing hij op.

Het bleef even stil op de lijn en toen belde er een vrouw. Ze noemde zich Jose. Jose praatte heel zachtjes en viel af en toe stil. De man en het meisje waren inmiddels dichterbij gekomen. Jose begon te vertellen over het kindje dat ze was verloren en haar man. Ik liet haar praten en ze begon zachtjes te huilen. Terwijl het huilen overging in snikken vertelde ik de moeder wat er deze morgen in mijn kamer plaatsgevonden had. De man en het meisje stonden nu zo dicht bij mij dat ik hun echt kon voelen. Ik vertelde de moeder wat het meisje had gezegd. De moeder werd stil. Ze reageerde geschokt. Hoe kan dat nu? Weet je zeker dat zij het is? Hoe ziet ze eruit? De moeder vuurde haar vragen nu letterlijk op mij af, en ik vroeg mijn gidsen via mijn gedachten mijn bescherming op te zetten voor de negativiteit die de moeder eerst op mij afvuurde. De moeder zat nog erg vast in het verdriet. Ik vertelde de moeder hoe de kleine meid eruit zag en wat ze mij verteld had. Ik vertelde haar ook wat ik moest zeggen van de kleine meid, namelijk, dat ze haar moeder bedankte voor de teddybeer. De moeder begon te huilen. De teddybeer was de favoriete knuffel van het meisje en de moeder had deze eerst niet in de kist willen leggen maar zelf willen houden. Toen ik de moeder vertelde van de knuffel werd ze euforisch blij. Het klopt! O, het klopt, dank je wel!! Ik vroeg de moeder of ze vragen had en ik liet het meisje haar antwoordden geven. Toen stapte de man naar voren. Ook hij wilde dingen zeggen tegen zijn vrouw. Over hoe mooi het er was in die dimensie van Licht en liefde en dat hij en hun dochter altijd over haar zouden waken. Maar dat ze hen nu los moest laten en dat zij haar leven moest hervatten. Ze moest het niet verspillen met verdriet te hebben over dingen die feitelijk heel mooi zijn. Hij vertelde haar nog wat specifieke dingen zoals de dag van het ongeluk, en hoe hij verbaasd was over wat hem overkwam. Hoe hij naast zijn lichaam stond en direct wist dat hij haar achtergelaten had en dat dit heel moeilijk voor haar zou zijn. Hij vertelde haar hoeveel hij van haar hield en ook het meisje vertelde haar moeder dat ze van haar hield. Toen verscheen er een groot licht. De man en het meisje stonden op het punt weg te gaan. Ik vertelde de vrouw wat ik zag, en na nog een laatste boodschap voor hen, een ik hou ook voor jou voerde het Licht hen echt weg. De vrouw was onder de indruk en kon geen woord meer uitbrengen.

Na een aantal minuten stilte bedankte ze mij. Ik vroeg haar of het wel ging, en of ze anders zo meteen iemand kon bellen om haar bij te staan en dat zou ze zeker doen. Ik vertrouwde erop en we eindigden het gesprek. Nog vele gesprekken die middag volgden. Vele keren schudde ik de kaarten. Maar een gesprek zoals deze, die zou ik niet zo snel vergeten Voor meer info klik hier